मन-मैत्र

बहावा!

2011-05-29T10:25:00.000-07:00

त्या वळणावर उभा आहेस खरे तर कधीपासूनच तू

स्वतःतच रमलेला...

येणाऱ्या-जाणाऱ्या क्षणांच्या साथीने

पांघरत उन-पाउस-थंडी,

झेलत सारे ऋतू-रंग!

खोल खोल रुजलेल्या मुळांच्या साक्षीने

निरखत तुझा आसमंत उभा-आडवा

उभा आहेस कधीचा तू शांत-अविचल-निश्चिंत

अगदीच न बहाकणाऱ्या स्थितप्रज्ञासारखा!

पण मग सांग, असे काय घडलेय आताच की,

बहरून आलाहेस असा अंगोपांगी अन

या पिवळ्या, नाजूक, तलम पाकळ्या

उधळतोयस अशा उत्फुल्ल?

सळसळणाऱ्या झुळकीसमवेत

डोलत हलकेच नकळतसा

हसतोयस अन असा मंद मंद?

सोनेरी उन्हाचे तेज प्राशून

आता झालाहेस का असा सोनेरीसा तूही

की

मीही येईनच या वळणावर कधी

अन रंगेन तुझ्या रंगांत बेभान

म्हणूनच हे सारे?

- गायत्री

सिंहगड

2011-02-19T04:22:00.000-08:00

"उद्या पहाटे पावणेपाच वाजता तयार रहा, सिंहगडावर जायचेय. शम्भराव्यांदा गड चढतोय...तुम्ही सगळे बरोबर हवे आहात." नवऱ्याच्या एका उत्साही मित्राचे प्रेमळ फर्मान आले. "अरे हा काय वेडाय की काय? रविवारी सकाळी... नव्हे रात्री उठून सिंहगडावर जायचे?" नवऱ्याचा उत्साह बघून आता ही संधी हात ची जाते की काय अशी भीती मला वाटायला लागली. शेवटी त्याच्या वतीने मीच ते आमंत्रण स्वीकारून टाकले. कारण अशी कुठली संधी मिळाली की ती सोडावी कशी? मलातरी अजिबात सोडवत नाही.

सभोवताली अगदीच अंधार... उजेडाला पोटात घेऊन वावरणारा. हातात एक छोटासा दिवा पायाखालचे बघू शकेन इतपत प्रकाशणारा. आणि माथ्यावर नक्षत्रांचा खच पडलेला... इतकेच तारे काळ्याभोर नभात असे काही... की, व्वा! क्या बात है!

दगडगोटे, माती-पाने, मध्येच डोकावणाऱ्या काटेरी फांद्या सारे सारेच स्वागत करणारे. सुरुवातीला शिरशिरी उठवणारा गारठा थोड्याच वेळात हवाहवासा वाटू लागलेला. वाटेत कसलासा सुगंध. हातातल्या दिव्याच्या उजेडात पहिले तो कसलीशी सुंदर फुले धुंद सुवासाने आसमंत भारून टाकणारी.

श्वासाच्या एका लयीत उभे-आडवे, तिरपे-सरळ चढ... पुढे पुढे जात राहताना वाटणारा कसलासा जिंकल्याचा भाव. हळूहळू अंधाराच्या अस्तित्वाला पुन्हा एकदा अधोरेखित करणाऱ्या तेजाच्या उदयाचा सोहळा सुरु झालेला.

सुरुवातीला एकत्र असलेले आम्ही पाचजण आता अलग झालेलो.. आपापल्या वेगाला मोजत अन उत्साहाला मापत...  पण पोहोचायचेच गडाच्या माथ्यावर इतके आता ठरलेले.
पूर्वेला मनोरम रंगांची उधळण करत करत आता खुद्द तेजाचे  बिंबही आमच्या उत्साहात सामील झालेले.
त्या स्वर्गीय वातावरणात तशाच स्वर्गीय पेयांचा आस्वाद घेऊन आम्ही परत निघालो. चढताना न दिसलेले  सारे वस्तुमात्र आता दृग्गोचर झालेले.
असेच हेच पुन्हा एकदा हवेच असे मनात पक्के ठरवून आम्ही परतलो.

मित्र असावा तर असा असेही एक खरेच नाही का?

तुझ्याशिवाय!

2010-12-05T03:32:00.000-08:00

इतकंही काही बांधून ठेवू नकोस मला तू
की उरणारंच नाही माझं अस्तित्वं...
तुझ्यातून वजा जाता…

तू नसताना शोधत राहीन तुझ्या खुणा
आणि बहाणे तुला विसरण्याचे...

इतकीही नको देउस जागा तुझ्या असण्यात मला.

कधी कधी होऊ दे सवय तुझ्याशिवायही असण्याची
आणि नसण्याची तू असतानाही...

नको ठेवूस विखरुन असे
रंग तुझे माझ्यासाठी...

आठवशील मग उगाच कधी
तेव्हा वाटू दे खंत मनाला
तुला विसरल्याची
आणि बहाणा तुला आठवण्याचा!

खरं सांग,
आहेच का हे इतकंच अशक्य अन जरूरी...

की चालेल जगलेलं
माझ्यात तू अन तुझ्यात मी?

तर हे असं आहे!

2010-05-03T11:02:00.000-07:00

बरचसं काम अजून बाकी असतं. दिलेल्या वेळेत हे कसं पूर्ण करता येइल याचा हिशोब मनात जोरजोरात करत 'आज तरी घरी जाताना जास्त ट्राफिक नको रे देवा!' असं म्हणत एक डोळा घडयाळकडे ठेवून मी काम संपवण्याच्या मागे लागलेली असते. आणि अशाच वेळी ते घडतं.
एखाद्या जीवघेण्या गझलेचे नाहीतर अफाट कवितेचे शब्द कुठुनसे मनात शिरतात... खरंच कुठून अचानक उमटायला लागतात ते, हे अजून ही मला कळलेलं नाहीये. बरं तसंच बसावं ना कोपऱ्यात कुठे आणि करू द्यावं ना मला माझं काम... तर तेही जमत नाही त्यांना. मग काम बाजूला ठेवून ती गझल शोधून काढण  आलंच. नसलीच माझ्याकडे तर येन केन प्रकारेण ती मिळवणही आलंच. हे सारं करेपर्यंत उशीर होणं, ट्राफिक मध्ये अडकणही आलंच. पण ती गझल काम कधी संपलं याची जाणीवही होऊ देत नाही हे ही तितकंच खरं!
कधी असं काही घडायला लागतं मनात की ते शब्दांना सांगितल्याशिवाय चैनच पडत नाही. मग मी हळूच वर्ड उघडते आणि कोणाचं लक्ष नाही असं बघून टाईप करत सुटते. मला तर अशी भीती वाटते की चुकून माझ्या कामातही मी हे सारं खरडून ठेवेन की काय. एखाद्या मीटिंग मध्ये जर मी सिन्सिअर्ली नोट्स काढताना दिसले की, समजावं हे असले उद्योग चालू आहेत म्हणून.
आणि असंच होतं जेव्हा ढग दाटून येतात आणि पावसाचं आमंत्रण मिळतं. अशा वेळी अशक्य होतं मला माझ्या जागेवर बसून समोरच्या स्क्रीनकडे बघण. आजूबाजूच्या की बोर्डवर जोरात काम चालू असतं आणि मी असते गच्चीत किंवा खाली... वारा आणि पावसाची आपसातली जुगलबंदी बघत... चार थेम्ब अंगावर झेलून मातीच्या वासात  चिम्ब भिजत. मला विसरुनच जायला होतं मी कुठे आहे, काय करतेय... मला आश्चर्य वाटतं एवढी सुरेख सर आलेली असताना पावसाची कसं काय कोणी हरवून जाऊ शकत नाही त्याच्या गंधभारल्या विश्वात? की खरंच काही केमिकल लोच्या असावा असं वाटण्यात?
हेही अगदीच ठरलेलं.. एखादं गाणं घुसतंच आत. मग ते मोठ्यांदा म्हणायची भन्नाट उर्मी दाटून येते. ती कशीबशी सांभाळत  घरी निघायची वाट बघायची. एकदा का गाडी सुरु झाली की माझा रेडिओ ही सुरु. मग मी काय एका गाण्यावर थाम्बते की काय? पार घसा सुकेपर्यंत नॉन स्टॉप चालू. मग एरवी वैताग आणणारं पुण्याचं ट्राफिक ही सुसह्य होतं.
मला कधी माझीच काळजी वाटते. हे असं का वागावासं वाटतं मला? गाडी चालवताना, आरश्यासमोर उभं राहून असम्बद्ध बडबड करताना, चित्रविचित्र चेहरे  करताना जर मला कोणी पहिलं तर काय म्हणेल? दिवसातून चार वेळा कवितांच्या ओळी, काही आगापीछा नसलेले उतारे मेलने पाठवून मी नवर्याला खरंच हैराण  करत असेन का? स्वैम्पाक करताना डे ड्रीमिंग करणं किती वेळा महागात पडलं असेल मला..! आदिशी ज्या विचित्र भाषेत मी बोलते तीही कोणी ऐकली तर हसतील मला, नाही का?
काहीही असो. प्रयत्न करूनही यातलं काहीही मी बदलू शकलेली नाहीय... हे असंच राहणारसं दिसतंय.

:)

2010-02-12T22:45:00.000-08:00

तुझे डोळे मला काहीतरी सांगत असतात
असं जेव्हा तू म्हणतोस
तेव्हा मी शोधत असते तुझ्या डोळयात उमटणारा  भावगर्भ आशय...
माझं तुझ्यावर प्रेम आहे असं सांगणारा..
आणि तो सापडलायंस वाटतं, तोच तू डोळेच मिटून घेतोस
तुझ्या डोळ्यांत पाहिलेलं माझ्या स्वप्नांचं   प्रतिबिम्ब...
तो सगळा भासंच होता का?... अशा त्रस्त करणाऱ्या विचाराने
मी डोळे मिटून घेते

तेव्हा माझ्या पापण्यान्वर अलगद ओठ ठेवत
तू हलकेच उदगारतोस,

'वेडे, खरंय ते सारं !

-गायत्री

..!

2009-11-19T23:21:00.000-08:00

न बोलण्याचाही कधी

खूप मोठा आवाज होतो...

शब्द वाक्य उमटत नाहीत

पण अर्थ खुशाल भरून वाहतो

खूप काही घडत राहतं..

आत आत झुरुन पाहतं..

फुटतंच मग कळत नकळत

भरलं आभाळ मोकळ होतं

असंच मौन मग जपून ठेवायचं...

शब्द रुसले की अलगद खोलायचं

तो असा ..!

2008-09-20T04:16:00.000-07:00

रिमझिम, संततधार बरसणर्‍या पावसाकडे अनिमिष बघत राहते मग मी अशावेळी .

हा असाच आवडतो का आपल्याला?

का?

...की त्यादिवशी बेभान होऊन कोसळत राहणार्‍या त्याच्या अफाट आवेगाची भुरळ पडली होती?

तो चिंब, स्तब्ध वृक्ष आणि त्या खाली उभ्या आपण.
आपण कान्हाला भेटायला आसुसलेली राधा आहोत अणि हा पाऊस आपली वाट अडवून सामोरा आलाय...किती विनवण्या केल्या तरी त्याची अखंड, अभेद्य भिंत खोलायला तो तयारच नाहीय मुळी...त्याचं पारदर्शी थेबांचं अपारदर्शी रिंगण पार करणं शक्य नाहीय आपल्याला ...असे काहीसे वेडे आभास होत राहिले ....मग रमलंच मन त्याच्या लयीत घुमनार्‍या नादात ...
घरी पोहोचायला उशीर झालेलाही समजलाच नाही मग.

आताही शिरशिरी आणणार्‍या त्याच्या कुंद झुळका पसरवतायत तेच, हवं-नकोच्या मधल्या आभासात गाठणारं, स्वयंभू औदासीन्य.

पण आता त्याचं आतल्या आत झिरपत राहणं मान्य करूनही त्याला मनापासून भेटायला शिकावं इतपत मैत्री झालीच आहे आमच्यात .

अशावेळी झाडं नाही का मूकपणे झेलत राहतात त्याचे अनिर्बंध, अशक्य चढ-उतार? कदाचित निघत असेल एकेक लहर त्यांच्या मुळा-मुळातून पाना-पानाला सांगत... 'त्याचे आभार माना.'

रस्त्यावरती साचलेल्या गढुळलेल्या पाण्यात उतरत राहणार्‍या थकलेल्या संध्याकाळी ढगांचे आकारही कळेनासे होतात, तेव्हा कळेल न कळेलसा तरीही तो झरत राहतो... सांदिकोपर्‍यात, रस्त्यांवर, गाड्यांवर.

रात्रीचा निवांतपणा माझ्यासारखाच त्यालाही बरा वाटतो.
खांबावरच्या दिव्याच्या उजेडात उमटताना दिसत राहतो मला तो .
मी आहे तुझ्या सोबतीला' मी त्याला हलकेच सांगते. खरंतर तोच मला सोबत करतोय....

अशावेळी अंधाराला बिलगत मिटत जाणार्‍या त्याच्याकडे मग बघत राहते मी अनिमिष ...

नवीन वाटेवर...

2008-09-04T08:17:00.000-07:00

घडू द्यावं का वेगळं काही घडत असेल आपल्या आयुष्यात तर ?

मन हो म्हणत असेल तर द्यावं, नाही का? नाहीतर पुण्यात आल्यावर पुन्हा जुन्या रस्त्याने पहिलाच प्रवास चालू ठेवावा की नाही मी ?

पण रेल्वेने जसं रुळ बदलून नवीनच डेस्टिनेशनकडे मोहरा वळवावा, तसं मुलांना शिकवायचं सोडून मी स्वत: आता चक्क परत विद्यार्थीदशेत आलेय. त्यामुळे सध्या मजा आहे. पुढे बघू काय होतंय ते.

मला असं नवं कोरं पान उघडायला मिळतंय, त्याबद्दल नवर्‍याला माझा सॉलिड हेवा-बिवा वाटतोय.पण मला मात्र ही नवीन वाट तिच्यावरच्या काट्याकुट्यांसकट आणि हो, असलीच तर, फुलांसकट रुजवायचीय पायांत.

तिला काही परत फिरण्यासाठी एक्झिट नाहीय ना..

Adios !

2008-07-29T19:40:00.000-07:00

घरी परत जायचं म्हणून सामानाची आवारा-आवर करत होतो. हे तरी काय घरंच की ! एवढे दिवस याच्याच आसर्‍याला राहिलो. माहित होतं पहिल्यापासूनच... क्षणाचा मांड आहे, कधीतरी आवरायचाच... पण मन बेटं हळवं झालंच..!

अपरिग्रहाचं वारं ही लागू दिलं नाहीय मी स्वतः ला... किती गोष्टी जमवल्यात् ... आणि आता त्या काही सगळ्या बरोबर नेता येत नाहीयत, तशा त्या नेता येणार नाहीत , हे तेव्हाही माहित होतं पण तरी ...

--------------------------------------------

" हा मेरी मला खूप आवडतो रे, तुझ्या त्या होलेनबेक पेक्षा किती तरी जास्त " मी कारमध्ये बसल्या बसल्या समोरच्या रस्त्याकडे मनभरून बघत म्हणते "बाईसाहेब, आता आपली पुण्यातली गल्ली आठवा " माझ्या उमाळया-उसाश्याना कानाआड़ करत नवरा उच्चारतो. " ती बघ ती आपली आवडती बंगली.आज तिथे काका बागकाम करताना दिसतायत चक्क "...माझं लक्षच नसतं त्याच्या बोलण्याकडे .

घराभोवती फिरणार्‍या रस्त्यान्शीही किती जोडले जातो आपण...

हिरव्यागार झाडांच्या कुशीत लपलेलं हे घर.....किती जीव लावतंय...

इंडियन ग्रोसरी शॉप मधली मुलगी देखिल गहिवरते.. मी 'आम्ही जातोय' असं आवर्जून सांगितल्यावर .

दोन दिवस मी अगदी वेड्यासारखं वागत राहते. आदिला बिचार्‍याला कळतंच नाही, आई आपल्याला विनाकारण का रागावतेय सारखी ? आणि सारखी बाहेर कुठे बघत बसते ?

"मला हवीय पण ती ट्यूलिपच्या फुलांची कुण्डी ..." सध्या मला ट्युलिपची फुलं जरा जास्तच आवडायला लागलेली असतात ..."अगं, बँगेत जागा तरी आहे का ? काहीतरीच काय ?" नवरा वैतागतो. त्याच्याशी आजकाल माझं वाट्टेल त्या कारणानी भांडण व्हायला लागलेलं असतं.

इथवर येतानाच्या वाटेतले सारे सुंदर क्षण मनात फेर धरत असतात. ध्यानीमनी नसताना एका वेगळ्याच दुनियेची सफर घडलेली असते... जीवाला जीव देणारे मित्र भेटलेले असतात.. त्यांचा निरोप घेणं अवघड झालेलं असतं...

जड़ मनानं मी कपडे आवरत राहते, भांडी-कुंडी जमवत राहते, देऊन टाकायच्या वस्तुंची यादी बनवत राहते.. मलाच कळत नसतं... हे मला काय होतंय...? इथे दहा दहा वर्षं राहणार्‍या आणि आता दहा वर्षं रहायच्या बेतानं आलेल्या, ज्यांच्याबरोबर परत जाण्यावरुन वाद घातले, त्यांची बाजू मला एकदम खरी वाटायला लागते...

पडीक चेहार्‍याने घरात फिरणार्‍या मला बघून नवरा हतबल झालाय, हेही माझ्या लक्षातही येत नाही.

मी अंगणात एकाच ठिकाणी पाचाव्यन्दा झाडू फिरवत असते, तेवढ्यात फोन वाजतो नवरा माझ्या हातात देतो. मी फोन कानाशी लावते आणि तो चिरपरिचित माझ्या कानावर पडतो ..."गायु , केव्हा येतेयस ग ? तुझी फार आठवण येतेय... तू येणार म्हणून इतकं बरं वाटतंय ..." पलीकडून आईचा मायेनं ओथाम्बनारा स्वर मनात शिरत जातो...

'बस झालं, या आता. कधी येताय ? आम्ही भरपूर प्लँन केलेत ट्रेक, गप्पा , पार्ट्या...' मित्र-मैत्रिणींचे मेल्स, स्क्रेप्स यायला लागेलेले आहेत. 'परवा एकटीच पावसात भिजले ....कविता सुचलिए ... तुला ऐकवायचीय कधी येतेयस ?' लाडक्या मैत्रिणीचं आर्जव माझ्या डोळ्यातून हलकेच वाहू लागतं ...

माझं 'ते' घर...माझं स्वतः च ते घर, माझ्या स्वागताला आतूर झालेलं मला दिसू लागतं...

एका क्षणी जाणवतं काय वेडी आहे मी...... माझं सारं आयुष्य मी ज्या वळणावर सोडून आले होते ते वळणंच तर फिरून आलंय पुढ्यात . आणि वाट बघतंय, हे सारे नवे नवे क्षण घेउन येणार्‍या नव्या माझी ...आणि या क्षणांना पकडून ठेवू म्हटलं तरी आपल्याला थांबता येणारे का त्यांच्यासाठी ?

सोबतीला आपली मायेची माणसं असतील तरंच या प्रवासाला दिशा आहे, अर्थ आहे ... या छोट्याशा मुक्कामातून जे काही हाती लागलंय ते राहिलंच की सदैव आपल्याबरोबर.

सारं आभाळ मोकळं होतं....मी आदिला उचलून घेत म्हणते "काय मग गोडुबा, जायचं ना पुण्याला? आजी आजोबा वाट बघतायत " आईची गाड़ी रुळावर आलेली आदिला कळते. " हो ..आजोबानी माझ्यासाठी गदा आणलीय ना !" तो डोळे मोठ्ठे करत म्हणतो.

"अगं, पण आपण 'मेरी'वर बंगला बांधणार होतो ना?" नवरा मिश्किल हसत उद्गारतो. माझ्या डोळ्यांसमोर मात्र माझी ती गल्ली उभी राहिलेली असते...

प्रेमात तुझ्या मी..

2008-07-22T22:00:00.000-07:00

बाहेर अंगणात नेहमीपेक्षा जरा जास्त वर्दळ वाटली म्हणून थोडं थबकून पाहिलं तर, एक गोजिरवाणा पक्षी त्याच्या सखीसोबत त्यांचं इवलूसं घरटं बांधायच्या तयारीत दिसला.
काड्या, दोरे, कागदाचे कपटे, वाळकी पानं सारं सारं जमवताना त्याची चांगलीच धांदल उडाली होती.साहेब सार्‍या काटक्या अगदी पारखून घेत होते.
दुरून देखरेख करणारी त्याची सखी बाल्कनीच्या तूळईवर बसून मोठ्या कौतुकाने त्याच्या खटापटीकडे पाहत होती. जोड़ी भलतीच प्रेमात होती.

एका लयीत,एकाग्रतेनं चाललेलं त्याचं बांधकाम बघता बघता वाटून गेलं, एवढी समज कुठून येत असेल या इवल्याशा पाखरामध्ये ? आता वसंत आलाय त्याच्या प्रेमळ कुशीत आपलं बाळही हसेल -खेळेल ,हे कसं समजलं असेल त्याला ?

ही किमया करणारा निसर्ग अशी अनेक कोडी घालत आलाय मला नेहमीच . अगदी न थकता, न विसरता प्रत्येक ऋतूशी नेटका संवाद साधायचं त्याचं कसब अगदी अजबसं ... एकाच वेळी आश्चर्यात आणि मोहात पाडणारं...

त्याच्याशी आरपार जोडले गेलेलो आहोत हा साक्षात्कारही निव्वळ वेडावणारा... आवेगात कोसळणार्‍या थेम्बांत भिजताना हलकेच भिनत भिनत उतरत जाणारा...
त्याच्या आकूळ-व्याकूळ स्पर्शाचे धुमारे फुटत राहतात गात्रा -गात्रावर....मंतरलेल्या रेखीव क्षणांना वेढून घेत.. ओघळण्याआधी !

अशा वेळी उगाच वाटतं, माझं हे त्याला चहुबाजूनी निरखत राहणं तोही उमगून आहे चांगलंच.त्याच्या बहुरूपीत्वाला भुलून खुळावणं, त्याच्यासाठी शब्द वेचणं ...सारंच तो ओळखून आहे... आतून बाहेरून .

सळसळणार्‍या वार्‍याच्या झुळकीच्या लयीत नाहीतर ढगांच्या सुरेल लिपीतून जेव्हा तो गातो त्याच्या कविता...तेव्हा मला अचानक आकळत की त्याला कधीपासूनंच माहिताय ...

मी त्याच्या प्रेमात पडलेय, अगदी माझ्या अंगणातल्या त्या पक्ष्यासारखीच.

तरीही मज प्यारे माझे घरटे.

2008-07-07T19:21:00.000-07:00

एकदाचे मी आणि आदी एसएफ ओ ला दाखल झालो. एक अख्खं वर्षं माझ्या सगळ्यात बेस्ट मित्राशिवाय (तसा मला तेवढाच एकुलता एक मित्र आहे :)) काढल्यावर जर मला त्याच्याबरोबर राहायची संधी मिळत असेल तर ती हातची बरी जाऊ देईन ?अर्थात तो मित्र माझा नवराही आहे आणि गमतीची गोष्ट अशी की तो आधी नवरा म्हणून माझ्या आयुष्यात आला आणि मग सख्खा मित्र बनला.

त्यामुळे जेव्हा त्याला पुण्यात राहू द्यायला त्याची नोकरी नाही म्हणायला लागली, तेव्हा माझ्या नोकरीला राम राम ठोकून (त्या आधी भरपूर चर्चा सत्रं भरवून, रात्री जागून जागून चाटिंग करून) त्याला पिडायला मी त्याच्यामागे अमेरिकेला प्रयाण केले

खरं सांगायचं तर या देशाने पहिल्या भेटीतच मला मस्त इम्प्रेस केलंय. इथे आले तेव्हा सृष्टीनं आपली जादूची छडी शिशिराकडे सोपविली होती. त्यामुळे पहिल्यांदा जाणवलेल्या काकडणारया थंडीचीच शाल पांघरून इथला अप्रतिम फौँल सीजन हावरटासारखा मनात साठवून घेतला .

मेपल वृक्षांच्या रेखीव पानांनी शिम्पलेले, हळद- कुंकवाचे सडे घातल्यासारखे, मावळतीच्या किरणांत न्हालेले रस्ते शब्दांत चितारणं मुश्किलंच. वसंत ऋतूचं कौतूक तर अजूनही सरत नाहीय... मला निसर्ग नेहमीच वेड लावतो, तिथे आपली सारीच रूपे एकदम प्रकट करणारया या सृजन भूमीचं काय सांगावं ?

इथे निसर्ग तुम्हाला भेटतो एखाद्या जादुगारासारखा. एका जादूनं तुम्ही मोहित होऊन त्याच्या प्रेमात पडेपर्यंत त्याच्या पोतडीतून तो दुसरी करामत बाहेर काढतो. मग काही मैलांच्या अंतरावरचा निळाशार,गारगार, धीरगंभीर प्रशान्त महासागर असो किंवा तशीच तिथून काही तासांच्या अंतरावरची लेक ताहो भोवती फेर धरणारी हिमाच्छादित शिखरे असोत...किंवा मग हजारो वर्षांच्या जीवनखुणा अंगावर बाळ्गणारी रेडवुड्स असोत....इतकी सगळी रूपं इतक्या जवळ जवळ पहिल्यांदाच पहिली.

आपल्या देशातही हे सारं वैभव आहेच की. पण मला जाणवला तो फरक एवढाच की आपल्या भारतात हिमाच्छादित शिखरे आणि समुद्र तसे लांबच एकमेकांपासून.त्याना जोडणारे रस्तेही नाहीत इथल्यासारखे, वेगाशी बांधलेले, सुबक, सुंदर.

रस्तेच काय पण इथल्या प्रत्येक गोष्टीतली शिस्त, कार्यक्षमता, शिष्टाचार, स्वच्छता, सर्वसामान्य नागरिकाला केंद्रस्थानी ठेवून केलेल्या पायाभूत सोयी, श्रीमंती... सारंच तोंडात बोट घालायला लावणारं...

'दिलवाले' मध्ये शाहरूख त्याच्या मित्राला जसा वासलेला 'आ' बंद करायला सांगतो तसं मला सांगायची वेळ आलीच होती.माझं प्रिय पुण सोडून दुसरं कुठलं ठिकाण मला एवढं आवडेल, असं मला वाटलं नव्हतं.

नोकरी सोडण्याचा मूर्खपणा करतेय म्हणून अनेकानी सावधही केलं होतं. पण " पश्चाताप होतोय का नोकरी सोडल्याचा?" असं अनुश्काने विचारलं तेव्हाचं माझं उत्तर आजही तेच आहे ह्याचं बरं वाटतं. ह्या अशा काही मोजक्याच निर्णयांचा मला कधीही पश्चात्ताप झालेला नाहीय. बाकी, नाही तर मी अशी का वागले, ह्यावर स्वतःला आणि नवऱ्यालाही छळण्याचा प्रघात मी आजपर्यंत मोडला नाहीय .

कितीही अमेरिकेचे गुण गायिले तरी एक मात्र अगदी अस्खलित जाणवलं, सारं आयुष्य इथेच राहणार्‍या महाभागांपैकी आपण नव्हे रे नव्हे

त्यालाही हेच, असंच वाटतंय. हे एक बराय.

नातं जडताना ... नात्यांशी !

2008-06-24T09:29:00.000-07:00

कळत नकळत किती धागे बांधत जातो आपण... किती नाती रुजत जातात आपोआप...

आणि मग

'तुझ्या असण्याची एवढी सवय होते की

तुझं नसणही जाणवत नाही कित्येकदा...'

अशी अवस्था होते .

हे नसणं सलू लागतं तेव्हा, जेव्हा कोणाच्या असण्याची सवय मान्य करायला मन घाबरायला लागतं . त्या कोणाशिवाय आपलं जगणं सरळ रस्त्यानं जाईल याची शाश्वती वाटेनाशी होते. सामोरा येणारा रस्ता स्वतःच्याच वळणत गुंतवून ठेवेल अशी भीती वाटू लागते .

अशा वेळेस दूर होणं या बंधातून हेही नाही राहात इतकं सहज सोपं... झाडाच्या फांद्यानी शिरावं एकमेकींच्या आकाशात आणि मिसळून टाकावी पानं एकमेकींत... अशी की दूर व्हायचं म्हणजे तुटून अलग होणंच केवळ ...

' तू नसतानाच्या मौन क्षणांत मग मन स्वतः शीच बोलतं

तुझ्याशिवाय किती, कसं ?... हिशोब मांडत राहतं '

अशा वेळी अगदीच वाटलं खरंच मुश्कील जगणं तर मग मोह होतो त्या कोणामागे, त्या कोणासाठी , त्याच्या रस्त्यावर चालण्याचा ... नाहीतर मग एकच मार्ग राहतो... त्याच्या नसण्याच्या सवयीत त्याच्या असण्याला जपण्याचा...

खरं सांगा जपता येतात का सगळीच नाती कायमच ?...कितीतरी धागे तर इतके नाजूक की जरासा ताण कुठे नि कसा....अन विरतंच सारं वस्त्रं ... आणि जोडून ठेवावी जशीच्या तशी जिथल्या तिथे म्हटलं तरी राहातात का मग तशीच्या तशी? की तशी राहिली नाहीत म्हणूनच जगली म्हणायचं ?

'सापडतं मग तुझ्या-माझ्यांत न बोलताही घडलेलं खूप काही

असण्या-नसण्याच्या सीमेपल्याड जपतं तुला... आणि मलाही '

कदाचित नाती अशीच जगत असतात. कधी नव्यानं रूजत असतात, कधी जुनी होत मुरत असतात . कधी हलकेच मातीत घट्ट शिरतात, कधी होती-नव्हतीशी वागतात . मग असे प्रश्नं उद्भवणारंच .

म्हणूनच आपल्या रस्त्याना सवय असावी वळण घेत जाण्याची...अन सामोरया आलेल्या रस्त्याला आपल्यामागे नेण्याची.

फासले ऐसे भी होंगे...

2008-06-20T14:34:00.000-07:00

वेळ रात्रीची . जेव्हा सगळं जग निद्रेच्या उंबरठ्यावर डोलत असतं तेव्हाची असावी बहुतेक. दिवसभर सिलिकॉन व्हँलीच्या वाटा तुडवून आम्ही आमच्या पार्किंग लोट मध्ये शिरत असतो . बाहेरच्या थंड हवेच्या अस्तरात लपेटलेली रात्र हलकेच चढत असते . इतक्यात गुलाम अलींच्या मधाळ स्वरात पुढची गझल सुरु होते. त्या सुरांचा अंमल हलके हलके चांदण्याबरोबर पसरू लागतो . अनेक वार ऐकूनही पुन्हा एकदा भोवतालच्या जगाचं भान हरपतं आणि एक अनोखी दुनिया जागी होऊ लागते ...
' फ़ासले ऐसेभी होंगे यह कभी सोचा न था ।
सामने बैठा था मेरे और वोह मेरा न था.....।'
अतिशय तरल, मोरपिसासारखा तो गान्धर्व स्वर अंतःकरण ओतून गाऊ लागतो ... हृदयाची तार न् तार छेडली जाते...
'वोह की खुशबू की तरह फैला था मेरे चार सू ।
मै उसे महसूस कर सकता था छू सकता न था । '
गझल उलगडत जाते इतके अप्रतिम शब्द लेऊन... अंतराच्या गाभ्यातून साकार झालेली एकेक उत्कट मूर्तिमंत भावनाच जणू ... त्या सुरांच्या मोहिनीनं क्षणांची जत्रा थबकते जिथल्या तिथेच .
'रात भर पिछली ही आहट कान मै आती रहीं ।
झाँक कर देखा गली मै कोई भी आया न था । '
दाटणार्‍या अंधाराच्या पडद्या आड मला खरंच क्षणांची पाऊले वाजल्याचा भास होतो .
'ख़ुद चढा रख्खे थे तनपर अजनबीयत के गिलाफ़ ।
वरना कब इक दुसरे को हम ने पहचाना न था ।'
खरंच इतकं परकेपण येऊ शकतं ज्याच्यावर तुटून प्रेम केलं त्याच्या-आपल्यामध्ये ?
'याद कर के और भी तकलीफ होती थी अदीम ।
भूल जाने के सिवा अब कोई भी चारा न था ।'
इतकं मनभरलं प्रेम विसरण कसं काय शक्यं आहे?...
आर्त-कातर रंगांचं एक गारूड उभं करून गझल संपते . तरीही ती नशा तशीच सार्‍या आसमंतात रुंजी घालत राहते . आम्ही दोघे डोळे उघडून एकमेकांकडे बघतो . एक छानसं तृप्त हसू त्याच्या चेहर्‍यावर तरळत असतं . कार चे दरवाजे उघडून काहीही न बोलता आम्ही बाहेर पडतो आणि घराच्या दिशेनं चालायला लागतो.

वाचतय का कोणी ?

2008-06-18T17:51:00.000-07:00

बे एरियात आल्यापासून फ़क्त आराम, आराम कसला आळशीपणा, चालू असल्याने 'खाली दिमाग शैतान का घर' या म्हणीचा प्रत्यय येतो की काय असे वाटायला लागले होतं.
पण लैपटॉपशी खेळता खेळता काही सही गोष्टींचा शोध लागला. आणि अस्मादिकाना जणू मराठी मध्ये टाइप करायचा छंदच लागला. नव्या नव्या कल्पना मनामध्ये मावेनाश्या झाल्या. इतके दिवस आपल्या लेखनकौशल्यापासुन सार्‍या जगाला दूर ठेवण्याची चूक आता सुधारलीच पाहिजे आशा नेटाने मी की बोर्ड बडवू लागले.
' तू काही बायकोला प्रोत्साहन देत नाहीस ' हे माझं तुणतुणं बंद करण्यासाठी दमून भागून घरी आलेल्या नवरयाला चहा पोह्यांनाधी बायकोच्या लेखनकलेचा आस्वाद घ्यावा लागू लागला. 'आई , आता बास मला गेम खेळू देत ना ' अश्या चिरंजिवांच्या आरोळी कडे ही साफ़ दुर्लक्ष करण्यात येऊ लागले . 'आज काल तू बाहेर दिसत नाहीस अगदी , करतेस तरी काय ? ' अशा चौकशी वजा टोमण्यांकडे मी 'थाम्बा अणि वाचा ' अशा अविर्भावात बघायला लागले.
मिळाला वेळ की बस लैपटॉप पुढे अशा माझ्या देह भान हरपलेल्या अवस्थेमुळेमाझ्या हातून अनेक प्रमाद घडायला लागले . अनेकदा उकळत असलेला चहा पातेल्याशी एकरूप झाला तरी मला पत्ता लागेना . कपड्यांच्या ढिगाला इस्त्री करण्याचे तर इतके जिवावर येऊ लागले की, इथे आपल्या पुण्यासारखी घरपोच इस्त्री सेवा का नाही याचा राग येऊ लागला. पाहुणे-पार्ट्या यांचीही अडचण वाटायला लागली .
आपण लिहिलेलं कोणी वाचतय की नाही हे बघता बघता एक दिवस लक्षात आलं की कोणीच आपण लिहिलेलं वाचत नाहीय. मग मला माझ्या उत्साहाला ओहोटी लागली . एके काळी लिहायची जी ऊर्मी दाटून आली होती ती काहीशी थंड पडू लागली .
मग पहिले गाडे रुळावर येऊ लागले. माझी लिहिण्याची उर्जा आता पतीसेवेत खर्ची पडू लागली.
'चला बायको आली जागेवर ' असे नवरा म्हणतो न म्हणतो तोच माझ्या ब्लॉगवर ब्लॉग आवडल्याच सांगणारी एक कॉमेंट आली . झालं, आमचं विमान जे पुन्हा आकाशात उडालय ते काही आता लवकर खाली येइल असं वाटत नाहीय
सध्या नवरा परत स्वदेशी जाऊन बायकोला मार्गी लावण्याच्या जोरदार विचारात आहे .

का लिहायचं ?

2008-06-17T12:51:00.000-07:00

खरंतर हे सगळं लिहीण्याचा खटाटोप मी का करतेय, हेच पुरतं स्पष्ट नाहीय माझ्या डोक्यात.
एक मात्र जाणवतं, नेहमीच,... खूप काहीसं खळबळू लागलं आतल्या आत की शोधतच ते वाट मुक्त होण्याची. या सृष्टीचाच हा नियम नाही का ?
न राहवून कल्लोळत उसळणरा ज्वालामुखी असो किंवा अलगद पाकळ्या उघडत उमलणरी इवलीशी कली असो, सारं चराचर व्यक्त होताना दिसतं हर क्षणी. मग म्या पामर त्याला कशी अपवाद असणार ?
पण इथेच तर खरं आमची मतं वाट सोडून धावतात. आमची म्हणजे माझं मन काही ऐकत नाही काही गोष्टीत माझं.
कारण मुळात मलाच कळलंय का करकरीत की काय म्हणायचंय मला ? व्यक्त करावस वाटणारी मी आणि व्यक्त झालेलं माझं 'मीपण' हे दोन्ही जुळतायत का एकमेकांशी ? आणि मग उमटतच नसेल आरस्पानी काही तर हे सारं कशासाठी ?
हा प्रश्नही मला तसा संयुक्तिक वाटतो. काही चेहरे जपून ठेवले आहेत, एका आड एक. जशी वेळ तसा चेहरा.
मग अनेकदा मन सांगत असतं एक आणि मी वागत-बोलत असते काही और. आणि हे सारं मुद्दाम , ठरवून वगैरे अजिबात नाही, पण जाणवंत राहतं, काहीतरी कुठेतरी जोडत नाहीय मला माझ्याशी.
अनेकदा असंही होतं की, काही उमटतं अचानक आणि मग कळतं हेच, अगदी असंच वाटत होतं कधीपासून...तेव्हा मग आमचं जमतं अगदी छान, कारण त्या क्षणी मी' मी' असते, अगदी माझ्या मनासकट.
अशाच एका क्षणी ठरलं असावं, असेच हे काही क्षण उलगडुया शब्दांच्या साक्षीने...खरंच 'खरे' असतील तर नक्की फुटेल जसं आहे तसं...आरस्पानी, अंतःस्पर्शी !

मी सुद्धा कधीतरी...?

2008-06-16T16:10:00.000-07:00

आधी माझ्या लक्षात आलं नव्हतं...

पण बर्‍याच दिवसांपासून तो येत असणार

तिथे कारण आत्ता जी जागा त्याने शोधली होती ती काही सहज म्हणून जाऊन बसण्यासारखी नव्हती.

त्याच्याशिवाय दुसरा कोणी येतंही नव्हतं तिथे. माझ्या लक्षात आल्यापासून मी पाहतेय ना.

रोज ठरलेल्या वेळी. तसाच, तिथेच दिसायचाच मला तो. तोही माझ्याकडेच बघत असेल का असा वाटायचं...उगाच.

खरं तर लांबून मला दिसत होतं की ती जागा तशी काही सुरक्षित नाहीय त्याच्यासाठी.

हे आपलं मलाच वाटत होतं म्हणजे. कारण त्याला अर्थातच अंदाज असणारंच ना..

मला त्याचं कौतुक वाटायचं, अजूनही वाटतं...

आपल्याला आवडलेल्या जागी आपलंच राज्य असल्यासारखं बसायचं, त्यासाठी तयारी पडेल ती किंमत द्यायची,परिणामांची तमा न बाळगता आणि आपल्या राज्याची पाहणी केल्यासारखी उच्च नजर फिरवायची.. या टोकापासून ते त्या टोकापर्यंत.

आजूबाजूच्या झाडामधून सगळ्यात उंच झाडाच्या सर्वात उंच फांदी ची, फांदी कसली शेंडाच तो, त्याची निवड जरा हटकेच वाटली होती मला.

वार्याच्या साध्याशा झुळुकीनेही हेलकावे खाणारं त्याचं ते सिंहासन. पण तिथे राहूनही आपला तोल सांभाळायचा आणि साजरं करायचं आपणच आपलं राजेपण...

ही त्याची फिलोसॉफि मात्र एकदम सही !

मला जमेल असं ?